21 Νοεμβρίου 2020 “Σήμερα γιορτάζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της πατρίδας μας ή για την ακρίβεια, ο Ελληνικός λαός γιορτάζει τις Ένοπλες Δυνάμεις του!”
0Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ο Ελληνισμός έχει συνδέσει άρρηκτα στο νου και στην ψυχή του το Έθνος και την ελευθερία με την θρησκεία, αναδεικνύοντας έτσι τη δυνατή σχέση της πατρίδας με την Ορθοδοξία. Αυτή η μακρόχρονη παράδοση και η πίστη του λαού μας καθιέρωσε ως προστάτιδα των Ενόπλων Δυνάμεων την Υπεραγία Θεοτόκο, την Παναγία. Υπό τη σκέπη της Υπερμάχου Στρατηγού, οι Ένοπλες Δυνάμεις έγραψαν λαμπρές σελίδες ιστορίας και δόξας, υπερασπίζοντας τα ιερά και όσια της πατρίδας, με περίσσευμα ανδρείας και θάρρους.
Από σεβασμό λοιπόν προς την παράδοση του ΓΕΝΟΥΣ των Ελλήνων θεσπίσθηκε η 21η Νοεμβρίου, -μέρα από αιώνες καθιερωμένη ως μνήμη ευλαβική των ΕΙΣΟΔΙΩΝ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ-, ως μέρα εορτασμού των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Σήμερα γιορτάζουν οι Ένοπλες Δυνάμεις της πατρίδας μας ή για την ακρίβεια, ο Ελληνικός λαός γιορτάζει τις Ένοπλες Δυνάμεις του!
Ο σημερινός εορτασμός αποδίδει όλες τις πρέπουσες τιμές στα στελέχη και τους στρατευσίμους που διασφαλίζουν τα σύνορα και τα συμφέροντα της χώρας. Ο Ελληνικός Στρατός, η Ελληνική Αεροπορία και το Ελληνικό Ναυτικό αποτελούν τον σύγχρονο προμαχώνα του ΄Εθνους ενώπιον πάσης ξένης επιβουλής. Η ηπειρωτική χώρα, ο αέρας και οι θάλασσές μας, περιφρουρούνται και υπερασπίζονται από τα τρία όπλα που συνεορτάζουν, ως η κοινή άμυνα της χώρας.
Ο σημερινός όμως εορτασμός αποδίδει και όλες τις πρέπουσες τιμές στους αμέτρητους ήρωες και υπερασπιστές του Έθνους, που έπεσαν στα πεδία των μαχών. Είναι άξιοι τιμής και μνήμης, όπως λέει και ο Θουκιδίδης στον Επιτάφιο του Περικλή διότι «την χώραν ελευθέραν δι’ αρετήν παρέδοσαν, και μαχόμενοι ετελεύτησαν, δικαιούντες μη αφαιρεθήναι αυτήν».
Η ιστορία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, όπως την αφηγείται ο Όμηρος στην Ιλιάδα, ο Ηρόδοτος και άλλοι Ιστορικοί της Αρχαίας Ελλάδας αλλά και του Μεσαιωνικού Ελληνισμού, του υπόδουλου Έθνους και του Επαναστατημένου Έθνους του 1821, περιέχει ώρες ηρωικού ήθους, καθώς και πολύτιμα διδάγματα πολεμικής τέχνης.
Έχουν συμπληρωθεί 192 χρόνια από την συγκρότηση των Ενόπλων Δυνάμεων από τον Ιωάννη Καποδίστρια το 1828, όταν ο πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας υπέγραψε το διάταγμα για την σύσταση του Λόχου των Ευελπίδων στον Ναύπλιο. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως ένας από τους πρωταρχικούς στόχους του διορατικού εκείνου Κυβερνήτη όταν ήλθε στην Ελλάδα, ήταν η σύσταση ενός «Πολεμικού Σχολείου» προκειμένου να δημιουργηθεί ένας πυρήνας μορφωμένων και ικανών αξιωματικών, που αφενός θα στελέχωναν τον υπό δημιουργία τακτικό στρατό και αφετέρου θα στήριζαν την αναγέννηση του Έθνους και την απελευθέρωση του αλύτρωτου Ελληνισμού. Στην μετέπειτα ιστορία υπήρξαν φάσεις εξαιρετικής επιτυχίας και πολεμικής ανδρείας, όπως το 1912-13 και το 1940-41, αλλά και φάσεις βαριάς κακοδαιμονίας όπως το 1897, το 1922 και ο εμφύλιος. Τι μας διδάσκει λοιπόν η ιστορία; Ότι τα έπη γράφονται όταν υπάρχουν δύο προϋποθέσεις: α) η χώρα να έχει ικανές ηγεσίες και β) να υπάρχει μέριμνα για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Κάνοντας μια αναδρομή διαπιστώνουμε ότι όταν η χώρα είχε στο τιμόνι της ικανές ηγεσίες που ενδιαφέρθηκαν για το στράτευμα, πέτυχε νίκες, υλοποίησε εθνικούς στόχους, απελευθέρωσε αλύτρωτα εδάφη και πληθυσμούς, αντιμετώπισε με επιτυχία ξένους επιβουλείς. Αντίθετα, όταν υπήρχαν ανώμαλες πολιτικές καταστάσεις, έλλειψη κοινωνικής συνοχής και αδιαφορία για το στράτευμα, οδηγήθηκε σε ήττες, ταπεινώσεις και καταστροφές.
Η Ελλάδα, ανέκαθεν αποτελούσε και συνεχίζει να αποτελεί δύναμη σταθερότητας και ειρήνης στην ευρύτερη περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου και της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Κύριος στόχος της Ελληνικής πολιτικής και των υπ’ αυτήν ενεργούντων Ενόπλων Δυνάμεων δεν ήταν η επέκταση των εδαφών, αλλά η αποτρεπτικότητα εχθρικών καταδρομών, παρ’ ότι αυτή η πολιτική, πολλές φορές, εσφαλμένως, ερμηνεύθηκε ως αδυναμία ή υποχωρητικότητα. Τότε όμως η Ελλάδα και οι αξιόμαχες πάντα Ένοπλες δυνάμεις της, με την σθεναρότητα τους, αντιμετώπισαν κάθε τέτοια ηθελημένη εχθρική επιχείρηση.
Σήμερα, αυτό το αξιόμαχο, με τον σύγχρονο εξοπλισμό, κυρίως όμως με το υψηλό φρόνημα και ηθικό του προσωπικού, ξαναζούμε, κάθε χρόνο, εμείς οι απλοί πολίτες, στις παρελάσεις για τις Εθνικές επετείους. Αυτήν ακριβώς την σκοπιμότητα και ωφελιμότητα υπηρετούν οι στρατιωτικές παρελάσεις, αφού δεν τιμάται μόνον η ιστορική επέτειος, αλλά κυρίως παρέχεται η δυνατότητα στους πολίτες να βλέπουν και να αισθάνονται την ετοιμότητα των Εθνικών φρουρών και ότι οι όποιες θυσίες τους σε οικονομικό επίπεδο πιάνουν τόπο, αλλά και ότι όσοι τυχόν επιβουλεύονται την ακεραιότητα της χώρας μας, θα πρέπει πολύ καλά να το σκεφθούν.
Κράτος και Έθνος, χωρίς κραταιές και ετοιμοπόλεμες Ένοπλες Δυνάμεις, είναι αδύνατον να υπάρξει. Όσες λοιπόν φωνές ακούγονται περί αποστρατικοποίησης, περί μείωσης δαπανών για στρατιωτικές ανάγκες, περί μείωσης της θητείας κλπ είναι επικίνδυνες και αφελείς.
Η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να κάνουμε στις Ένοπλες Δυνάμεις και στον σπουδαίο σκοπό που υπηρετούν, είναι να επιδιώξουμε εμείς ως πολίτες την ενίσχυση τους, τον εκσυχρονισμό τους, την ανύψωση του ηθικού και του φρονήματός τους. Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόνον όταν είμαστε συνεπείς ως πολίτες στις υποχρεώσεις μας, κυρίως όμως όταν διαπαιδαγωγούμε τους νεώτερους με τα ιδανικά του Έθνους και της πατρίδας, της στράτευσης και της εν γένει προσφοράς στο Εθνικό σύνολο και όχι με αποφυγή ή αποτροπή κάθε τέτοιας υποχρέωσης. Οφείλει όμως και η πατρίδα να λαμβάνει κάθε μέριμνα, ώστε το προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων να μπορεί να λειτουργεί στο κατάλληλο περιβάλλον, με τα κατάλληλα μέσα και τις κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις. «Άνδρες γαρ πόλις και ου τείχη ουδέ νήες ανδρών κεναί» έλεγε ο Θουκιδίδης. Δεν είναι φυσικά άχρηστα τα «τείχη» και τα πλοία, οι «νήες», αλλά είναι άνευ αξίας, όταν δεν υπάρχει κατάλληλο και ικανό προσωπικό που θα τα επανδρώσει και θα τα χειριστεί. Τότε μόνον οι Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούν να επιτελέσουν την αποστολή τους, -η οποία δεν παύει να είναι χρήσιμη και σπουδαία και σήμερα και πάντα, ακόμα και σε καιρό ειρήνης-, όταν αισθάνονται ότι είναι η προμετωπίδα των Εθνικών επιδιώξεων και αποτελούν το δυνατό τμήμα του λαού. Όταν δεν αισθάνονται και δεν είναι ένας παρηκμασμένος και περιθωριακός θεσμός, αλλά το ακριβότερο από κάθε άποψη κομμάτι της Ελληνικής πολιτείας.
Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι η ευθύνη που εναπόθεσε ο Ιωάννης Καποδίστριας στους ώμους των πρώτων Ευελπίδων, παραμένει αναλλοίωτη ως σήμερα και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας συνεχίζουν αδιαλείπτως να αποτελούν την κοιτίδα των «καλών ελπίδων του Έθνους και της πατρίδας», να διαμορφώνουν προσωπικότητες τέτοιες που αποτελούν το πλέον ελπιδοφόρο και δυναμικό κύτταρο της Ελληνικής κοινωνίας, στελέχη που εμφορούνται από αρετές και αξίες, αλλά και από το αίσθημα του καθήκοντος.
Ποιό είναι λοιπόν αυτό το καθήκον; Η απάντηση έχει δοθεί εδώ και αιώνες μέσα από τρείς λέξεις του Ομήρου «Αμύνεσθαι περί πάτρης», αλλά και από τους στίχους του Αισχύλου «νύν υπέρ πάντων ο αγών».
Θεόδωρος Κων. Μπριάνης
Δικηγόρος
Πρόεδρος ΣΕΑΝ ΑΝ ΑΤΤΙΚΗΣ
