ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΣ ΥΜΝΟΣ. Ομιλία του Προέδρου της ΑΠΟΕΑ Γρ.Κωσταρά στην ΔΡΑΜΑ

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΕΑ ΣΤΗΝ ΔΡΑΜΑ
Γρηγ. Φιλ. Κωσταρά,
Καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών
ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΣ ΥΜΝΟΣ
Η διαίρεση της Ιστορίας σε περιόδους, γράφει ο μέγας γερμανός ερευνητής Χάινριχ Γκέλτσερ, και χωριστές μεταξύ τους εποχές γίνεται κατά συνθήκη μόνον και δια τούτο είναι όλως αυθαίρετη. Κάθε ιστορικό γεγονός συνδέεται με το προηγούμενο και το επόμενο, όπως αίτιο και αιτιατό, και διακοπή επομένως δεν υπάρχει στην αλληλένδετη αυτή σειρά η ιστορία είναι αδιάλειπτη συνέχεια!
΄Ετσι συμβαίνει και, κυρίως, με την πολυαίωνη ιστορία των Ελλήνων!
Κοιτάξτε τώρα ένα χάρτη της Ευρώπης! Παρατηρούμεν ότι η Ελλάς είναι σαν ένα σκελετωμένο χέρι, που απλώνει τα στραβωμένα δάχτυλά του μέσα στην Μεσόγειο θάλασσα. Στα νότιά της ευρίσκεται η μεγαλόνησος Κρήτη και πέρα μακριά, μοναχική και μοναδική, η πολύπαθη και αγαπημένη Κύπρος, το πνευματικό αυτό ακρωτήρι του Ελληνισμού! Από εκεί τα αρπαχτικά τούτα δάχτυλα πήραν, κατά τη δεύτερη π.Χ. χιλιετηρίδα, τις αρχές του πολιτισμού και της παιδείας. Προς ανατολάς απλώνεται το γλαυκό Αιγαίο με την ήρεμη Μ. Ασία και τον απαθή Πόντο, σφύζοντα τότε από ζωή, εμπόριο και βιομηχανία. Είναι η γενέθλια πνευματική των Ελλήνων πατρίδα οι ακμάζουσες εκείνον τον καιρό ελληνικές αποικίες: στον γλυκύ ουρανό της Ιωνίας και του Αρχιπελάγους ανέτειλεν η ποίηση (8ος αι. ) με τον αθάνατον ΄Ομηρο, η φιλοσοφία και η επιστήμη κατά τον 6ον π.Χ. αιώνα: Θαλής, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος-οι Μιλήσιοι, Πυθαγόρας-ο Σάμιος, Ηράκλειτος-ο Εφέσιος, Αναξαγόρας-ο Κλαζομένιος, Λεύκιππος-ο Μιλήσιος, Δημόκριτος-ο Αβδηρίτης, πατέρες όλης της ανθρωπότητας. Προς δυσμάς τα φωτόλουστα νησιά του Ιονίου, γέφυρα προς την Ιταλία και Σικελία, την Μ. Ελλάδα τότε του Ξενοφάνους, του Παρμενίδου, του Ζήνωνος, του Μελίσσου προς την Ιταλία, που γέρνει σαν ένας πύργος στη θάλασσα, στηριγμένος σε ένα κομψό γυναικείο «γοβάκι», θωπευόμενο από τους αφρούς του Ιονίου! Και προς βορράν η Θεσσαλία, η ΄Ηπειρος και η Μακεδονία, όπου, σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα και τις ιστορικές μαρτυρίες διάσημων ξένων και ελλήνων ερευνητών, είναι γύρω στα 2200-2100 π.Χ εγκατεστημένα τα πρωτοελληνικά, ελληνόφωνα βέβαια φύλα στην περιοχή της Β. Πίνδου, αποσπασμένα από το κύριο σώμα της οικογένειας των Ινδοευρωπαϊκών λαών.
Τρεις είναι οι βασικές ελληνόφωνες ομάδες: (i) η Νοτιανατολική (στην Β.Δ. Θεσσαλία), με κύριους εκπροσώπους της τους ΄Ιωνες (ii): η Ανατολική (στην περιοχή της Δ. Μακεδονίας), με δύο διαλεκτικές υποδιαιρέσεις, την Αρκαδική και την Αιολική και (iii) η Δυτική ομάδα, πολυπληθέστερη, που είναι η ελληνική φυλή των Μακεδνών . Οι Μακεδνοί θα διασπασθούν: μία ομάδα θα κινηθεί προς την Στερεά και την Πελοπόννησο μία άλλη θα εγκατασταθεί στην περιοχή της Δωρίδος και θα αναμειχθεί με τους εγχώριους πληθυσμούς υπό το όνομα των Δωριέων μία τρίτη ομάδα θα στραφεί προς την Θεσσαλία, ενώ η τέταρτη –οι Μακεδόνες- θα αναπτυχθούν, όπου σήμερα η Δυτική, Νότια και Κεντρική Μακεδονία. Τώρα:
Κοιτάξτε πάλι το χάρτη και θα ιδείτε τις αναρίθμητες εσοχές στις ακτές και τα πάμπολλα βουνά στην ενδοχώρα. Η Ελλάς ήταν τεμαχισμένη σε απομονωμένα κομμάτια, λόγω των φυσικών αυτών φραγμάτων της θαλάσσης και του εδάφους: οι επικοινωνίες δύσκολες και τα ταξίδια επικίνδυνα! Γι’ αυτό η κάθε κοιλάδα ανέπτυξε το δικό της αυτάρκη οικονομικό βίο, τη δική της κυρίαρχη κυβέρνηση, τους δικούς της θεσμούς και διαλέκτους, καθώς και ένα τοπικισμό και φανατισμό ότι η μιά είναι ελληνικώτερη από την άλλη. Κάθε περιοχή, δυό τρεις πόλεις και γύρω από αυτές-απλωμένη στις βουνοπλαγιές-μια αγροτική ενδοχώρα, αποτελούσαν «πόλιν-κράτος»! Οι αδελφοκτόνες πολεμικές συγκρούσεις ευνόητες και οι πάσης φύσεως ανταγωνισμοί αναπόφευκτοι! Και όμως, από τις ρωμαλέες αυτές «πόλεις-κράτη» γεννήθηκαν οι μεγαλοφυΐες της Ελλάδος του Ομήρου και του Περικλέους, του Λυκούργου και του Επαμεινώνδα, του Λεωνίδα και του Πελοπίδα, του Πλάτωνος και του Αριστοτέλους, του Δημοσθένους και του Φιλίππου του Β΄, του Θουκυδίδου και του Μ. Αλεξάνδρου!
Οι γόνιμοι εκείνοι καιροί, με αποκορύφωμα τον χρυσούν αιώνα του Περικλέους, τον αιώνα της αθηναϊκής δημοκρατίας, επύργωσαν ένα πολιτισμό, ο οποίος εξακολουθεί να φωτίζει έως σήμερα την ανθρωπότητα! Κάθε «πόλις-κράτος» είχε την δική του συμβολή στην ανάπτυξη αυτού του ενιαίου στη φυλετική και γλωσσική του βάση πολιτισμού με προεξάρχουσαν βέβαια την «πόλιν-κράτος» των Αθηνών, όπου το θαύμα της ελληνικής διανοήσεως και τέχνης έφθασε σε πρωτοφανή πληρότητα! Η Αθήνα απέβη «της Ελλάδος η παίδευσις» (Θουκ. ΙΙ,41), το Πρυτανείον της σοφίας και της τέχνης, το ενδιαίτημα της φιλοσοφούσης διάνοιας, του τότε κόσμου το πνευματικόν κέντρον, όπου έρχονταν-λέγει ο Ισοκράτης-«…εκ Σικελίας και Πόντου…ίνα παιδευθώσιν» (περί Αντιδόσεως)! «Και έτεροι μεν τους εαυτών παίδας… ενταύθα πέμπουσι, της αυτόθι παιδείας μεθέξοντας…», αναφέρει ο Αισχίνης.
Σφυρηλατήθηκε έτσι ένας ενιαίος με γνήσιο ελληνικό χαρακτήρα πολιτισμός, το οποίον ύμνησαν οι διασημότεροι διανοητές του κόσμου: «Την ηγεμονίαν του πολιτισμού της Ανθρωπότητος έχει το ελληνικόν έθνος» (Βιλαμόβιτς) «ό,τι είναι ο νους και η καρδία δια τον άνθρωπον είναι δια την ανθρωπότητα η Ελλάς» (Γκαίτε) «όπως τα άνθη στολίζουν την γην και τα άστρα τον ουρανόν, έτσι και η Ελλάς κοσμεί την οικουμένην»(Χέρντερ) «όλοι είμεθα ΄Ελληνες! Οι νόμοι μας, η φιλολογία μας, η θρησκεία μας, οι τέχνες μας έχουν τις ρίζες τους στην Ελλάδα, όπου η μορφή και το πνεύμα του ανθρώπου έφθασε στην τελειότητά του»(Σέλλεϋ) «ό,τι εμείς κατασκευάζομε, στηρίζεται στις βάσεις που έθεσαν οι ΄Ελληνες» (Ιππ. Ταιν) «καλλιτέχνες θαυμαστοί και αιώνιοι, οι ΄Ελληνες εδημιούργησαν ένα τύπον υπεραισθητής αληθείας και αισθητού κάλλους, του οποίου είναι αδύνατον κανείς ν’ αποφύγει την γοητεία» (Μπερξόν)!

ΙΙ
Ενα περίπου αιώνα εκράτησε το θαύμα τούτο. Και ύστερα ο σπαραγμός, ο διχασμός, οι αδελφοκτόνες έριδες, οι φρικτές προδοσίες, η προσφυγή των αντιμαχομένων στον Μέγα Βασιλέα των Περσών, ρυθμιστή των ελληνικών πραγμάτων! Οι άλλοτε ηττημένοι γίνονται τώρα θριαμβευτές! «Αρταξέρξης βασιλεύς νομίζει…» (Ξενοφ. Ελλ. Ε΄ Ι, 31)! Πτώση–κατάπτωση-παρακμή! Τα αυτόνομα εκείνα ελληνικά κράτη-αι πόλεις-, σπαρασσόμενες και αιμορροούσες, οικονομικά εξασθενημένες και ξένες προς την παλαιά δόξα και το μεγαλείο τους, υπό τον υστερικόν αλαλαγμό των παθών, παίρνουν ένα κατήφορο επαίσχυντο, χωρίς από πουθενά να φαίνεται μία παρήγορη αχτίδα σωτηρίας! Πατριωτική φτώχεια και ηθική αναιμία και απουσία πολεμικής αλκής και αρετής έδερνε τότε την Ελλάδα και έλλειψη ρωμαλέων ηγετών!
Τούτο δεν σημαίνει βέβαια ότι η ιστορική μοίρα αδρανούσε. Κάπου αλλού έκλωθε τα πεπρωμένα. Και περιέφερνε την σκυτάλη μεταβιβάζοντάς την σε άλλο ελληνικό φύλο. ΄Ετσι κάνουν την εμφάνισή τους ως ηγέτες επάνω στην ιστορική σκηνή οι πρωτοπόροι τώρα ΄Ελληνες Μακεδόνες: την σκυτάλη από τον Περικλή παίρνει ο Φίλιππος ο Β΄ και από τον μέγα αθηναίον Πλάτωνα ο μέγιστος μακεδών Αριστοτέλης(!) από τα Στάγιρα της Χαλκιδικής, ο δάσκαλος του Μ. Αλεξάνδρου και δάσκαλος της ανθρωπότητος όλης. Οι Μακεδόνες, λοιπόν, όλο σφρίγος και ορμή και προσδοκία, γίνονται ο πρώτος παίκτης επάνω στην σκηνή της ελληνικής ιστορίας!

ΙΙΙ
Τι είδους προσδοκία; ο Πανελλήνιος πόθος να ενωθούν όλοι οι ΄Ελληνες και να συντρίψουν τους Πέρσες, προαιώνιο εχθρό της φυλής. Ο πνευματικός ηγέτης αυτού του κινήματος στην Αθήνα είναι ο Ισοκράτης. Αυτός ενσαρκώνει το όραμα της εθνικής αλληλεγγύης και ο γιός του Αμύντα Φίλιππος το πραγματώνει, παρά την λυσώδη αντίδραση του αθηναιολάτρη, μέγιστου ρήτορα αλλά στενόμυαλου πολιτικού, Δημοσθένους! Ο Φίλιππος, μεγαλωμένος στην αυλή της Πέλλας, όπου κυριαρχούσε η αθηναϊκή παιδεία και επί τρία έτη όμηρος, ως έφηβος, στην Θήβα (στο σπίτι του Παμένη, συγγενή του Επαμεινώνδα) μελετά την πολιτική και στρατιωτική οργάνωση της Θήβας, που χάρις στον Επαμεινώνδα και τον Πελοπίδα είχε νικήσει τους έως τότε αήττητους Σπαρτιάτες. Ο Φίλιππος, ενεργώντας πολιτικά και στρατιωτικά ως κεραυνός και νικώντας στην μάχη της Χαιρωνείας το 338, γίνεται η αφετηρία μιας νέας μεγάλης ιστορικής περιόδου για την αρχαία Ελλάδα, ιδρύοντας την Πανελλήνιον Συμμαχίαν και στρώνοντας το δρόμο, μετά τη δολοφονία του το 336, στον γυιό του, το μέγιστο Ηγέτη, τον Στρατηλάτη Μ. Αλέξανδρο!
Απροσμέτρητη η ωφέλεια και σωτήρια η ένωση του ελληνισμού ολοκλήρου με επικεφαλής τον Αλεξανδρο, που μεγαλουργώντας απέτρεψε τον αφανισμό της ελληνικής φυλής, επεξέτεινε τη δύναμή της στα πέρατα της Ανατολής, εσκόρπισε στις αχανείς εκτάσεις της το λαμπρόν φως του ελληνικού πολιτισμού, διέδωσε την ελληνική γλώσσα και την ελληνική παιδεία, έκαμε δυνατή την διάδοση του χριστιανισμού, εθεμελίωσε την Βυζαντινήν Αυτοκρατορίαν και χειρίσθηκε γόνιμα τους μοχλούς της παγκόσμιας Ιστορίας. Με το αήττητο χέρι τους οι έλληνες Μακεδόνες έβαλαν τις βάσεις του Δυτικοευρωπαϊκού Πολιτισμού, θεμελιωμένου επάνω στην υπεροχή του πνεύματος των Ελλήνων, και σφράγισαν την συνέχειαν του Ελληνισμού. Η γνήσια Ιστορία μας αφήνει ελεύθερους να σκεφθούμε ότι το ενωτικό και ενοποιητικό πάθος του Μ. Αλεξάνδρου αντλούσε δύναμη και μεγαλείο από τον Δάσκαλό του, τον πιο συνθετικό στοχαστή της ιστορίας της ανθρωπότητας, τον Αριστοτέλη, τον μαθητή του Πλάτωνος και ιδρυτή του περιφήμου «Λυκείου» στην Αθήνα, εκεί όπου σήμερα η οδός Ρηγίλλης! Οι δύο αυτοί υπέροχοι ΄Ελληνες Μακεδόνες-γράφει ο Γ.Ντιούραντ, ο αμερικανός φιλόσοφος της Ιστορίας και του Πολιτισμού-ενοποίησαν δύο χαώδεις κόσμους και έγιναν οικοδόμοι του οικουμενικού πολιτισμού και ευεργέτες της Ανθρωπότητος!
IV
Συνοπτικά: Οι μέγιστοι ιστορικοί και επιστήμονες (Beloch, K.J, Cavaigna, E. Clemenceau, ch., Dittenberger, W., Droysen, J.G., Druon, M., Hampl, Fr., Hatzfeld, J., Kornemann, Er., Momigliano, Arnaldo, Duran, W., Robinson, ch., Roussel, P., Walter, G., Wust, F., οι αρχαίοι έλληνες και λατίνοι συγγραφείς, οι νεώτεροι Βυζαντινοί, οι σύγχρονοι: K. Παπαρρηγόπουλος, Σ. Κουγέας, Μαργ. Δήμητσας κ.ά.), δηλαδή η Επιστήμη(:Ιστορία-Αρχαιολογία-Επιγραφική-Γλωσσολογία-Φιλολογία-Φιλοσοφία) έχει ομιλήσει ανέκκλητα επ’ αυτού:
1. Οι Μακεδόνες γενεαλογικώς είχαν ως πρόγονον και γενάρχη τον Μακεδόνα που μαζί με τον Μαγνήτα (πρόγονο του Θεσσαλικού λαού) ήσαν τέκνα του Διός και της Πανδώρας, κόρης του Δευκαλίωνος, και κατοικούσαν στον ΄Ολυμπο και τα Πιέρια.
2. Οι Μακεδόνες εθνολογικώς είναι φύλον καθαρώς, ακραιφνώς ελληνικόν και διαδέχονται τους Θηβαίους στην ηγεσία των Ελλήνων, όπως οι Θηβαίοι τους Σπαρτιάτες και εκείνοι τους Αθηναίους: ο Μ. Αλέξανδρος είναι ο βασιλεύς των Ελλήνων (: Αρριαν. Ανάβ. Β 14, 230 Πλουτ. Λόγ. Α΄, Ηθικά Κοράνιον, 18 Ησαϊας 18,20 Ιώσηπος ΙΑ΄, σ. 329) και ως βασιλεύς των Ελλήνων μετά την νικηφόρα μάχη, το 334 π.Χ., στο Γρανικό στέλνει – όχι στην Πέλλα, την πρωτεύουσα του ιδιαιτέρου βασιλείου του, αλλά – στην Αθήνα, κέντρο του Ελληνισμού, τις 300 περσικές ασπίδες, αφιέρωμα στον Παρθενώνα, με την επιγραφή: «Αλέξανδρος Φιλίππου και οι ΄Ελληνες, πλην Λεκεδαιμνίων, από των βαρβάρων, των την Ασίαν κατοικούντων»! (Αρριαν. Αλεξ. Ανάβ. Α΄ 16, 7), ενώ στη μάχη των Γαυγαμήλων, το 331 π.Χ., είπεν ενθαρρύνοντας τους στρατιώτες: «ό,τι κάνουμε, το κάνουμε για τη δόξα της Ελλάδος»!
3. Οι Μακεδόνες γεωγραφικώς είναι αναπόσπαστον τμήμα του ελλαδικού εδάφους: « έστι μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία» (Στράβ. Γεωγραφ. Ζ΄, 329 Β, 108 Θ,403).
4. Οι Μακεδόνες πολιτιστικώς ανέδειξαν πολλές από τις κορυφαίες προσωπικότητες του Ελληνισμού με παγκόσμια ακτινοβολία, όπως είναι οι Δημόκριτος, Πρωταγόρας, Νικόμαχος και ο πνευματικός Πρύτανις όλων των αιώνων Αριστοτέλης, ενώ και σήμερα ακόμη ανανεώνουν με το ρωμαλέο πνεύμα τους και το αίμα τους την πολιτική, στρατιωτική και οικονομική ζωή της Ελλάδος!
5. Οι Μακεδόνες γλωσσικώς ελάλουν την ελληνικήν, την γλώσσαν των Θεών του Ολύμπου ο Μ. Αλέξανδρος έφερε πάντοτε μαζί του τα έπη του Ομήρου: την Ιλιάδα και την Οδύσσεια!
Μόνον ανιστόρητοι, πλαστογράφοι, αδίστακτοι παραχαράκτες άλλα βουλεύονται!
V
Αλλά η ιερή Μακεδονική γη έχει χαραγμένη επάνω στο σώμα της την ελληνικότητά της. Στη Μακεδονία «εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις», σύμφωνα με τον εύστοχο τίτλο του βιβλίου του Καθηγητού, αείμνηστου, Μαργαρίτη Δήμητσα, η γη ομιλεί από μόνη της για την αδιάκοπη συνέχεια του Ελληνισμού. Από τα σπλάχνα της-με τη βοήθεια της αρχαιολογικής σκαπάνης-βγαίνουν αμάχητες αποδείξεις για την ελληνικότητά της. Οι λίθοι της κραυγάζουν, καθώς επάνω τους διαπιστώθηκαν 5.000 ελληνικές επιγραφές και 11.000 ελληνικά ονόματα Μακεδόνων. Οι αρχαίες τοπωνυμίες βοούν και 120 δημοσιευμένες μονογραφίες, ξένων κυρίως περιηγητών, επιμαρτυρούν την ελληνική της ταυτότητα! Την ταυτότητα της Μακεδονίας ως Ελληνικής και των Μακεδόνων ως Ελλήνων επιβεβαιώνουν, πλην της επιστημονικής κοινότητας, οι ανασκαφές της Βεργίνας υπό τον αείμνηστον Μ. Ανδρόνικον.
Τμήμα της σπονδυλικής στήλης του έθνους μας, η Μακεδονία ζει την αρχαιοελληνική εποχή της και δημιουργεί και δια του Μ. Αλεξάνδρου εκπολιτίζει και εξελληνίζει τον τότε κόσμο. Η Μακεδονία μας του δίδει την ελληνική της τέχνη, την ελληνική φιλοσοφία, την ελληνική γλώσσα, την ελληνική επιστήμη και έτσι χτίζει τον παγκόσμιο πολιτισμό. Ένα δείγμα: όταν το 168 π.Χ. ο ρωμαίος στρατηγός Αιμίλιος Παύλος υπέταξε τη Μακεδονία, μαζί με τα άλλα λάφυρα-αγάλματα και κτερίσματα-πήρε και την πλουσιώτατη βιβλιοθήκη του βασιλέως Περσέα, για να δημιουργηθεί η πρώτη βιβλιοθήκη στη Ρώμη, αν και πολλά συγγράμματα 100 και πλέον λογίων της Μακεδονίας χάθηκαν σε μεγάλο ναυάγιο κατά τη μεταφορά τους στη Ρώμη. Παρακολουθώντας και βιώνοντας την Οδύσσειαν της ελληνικής της ιστορίας, η Μακεδονία πρωτοπορεί και κατά την Βυζαντινή και κατά την Νεώτερη και Σύγχρονη περίοδο. Η ποτισμένη από δόξα και αίμα και πνεύμα Θεσσαλονίκη μας, η συμπρωτεύουσά μας, κλείνει μέσα της όλο το ιστορικό βάθος του ελληνισμού γίνεται ο άξονας προόδου του Μακεδονικού χώρου και λειτουργεί ως η μεγάλη πύλη της Ελλάδος, του ελληνικού Βορρά, προς την βαλκανική ενδοχώρα και την Ευρώπη, ενώ συγχρόνως, υψουμένη ως ο νους και η καρδιά της ιερής μακεδονικής μας γης, αποτελεί το αλύγιστο προπύργιο ενάντια στην τετράπαχη ιστορική αμάθεια, στην χωρίς φραγμούς ηθικούς διεθνή πολιτική και στην κατακτητική βουλιμία των γειτόνων!
I
Ποιών γειτόνων; εκείνων, που εμφανίζονται κατά τον 6ον και 7ον μ.Χ. αιώνα, και ειδικώτερα των Σκοπιανών, ενός αδιευκρινήτου μείγματος, ολιγάριθμης πανσπερμίας, διασταυρώσεως λαών και φυλών. Και όμως! Οι Σκοπιανοί σφετερίζονται το όνομα της Μακεδονίας, πλαστογραφούν την Ιστορία, διεκδικούν πανάρχαια πατρογονικά εδάφη, φέρονται ως ταραξίες των Βαλκανίων. Η πολυχρόνια, καλά ενορχηστρωμένη και ύπουλα υποστηριζόμενη προπαγάνδα των Σκοπίων, ενισχύθηκε από την δική μας αβελτηρία-κατά το ηπιώτερο!
1. ΄Οταν ο Τίτο, για να ενισχύσει την επιρροή του στην ευρύτερη περιοχή μας, την 2α Αυγούστου του 1944, προέβαινε στη σερβική μονή PROHOR PCINTCI στη σύσταση της «Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», δεν αντιδράσαμε, ούτε εκμεταλλευθήκαμε το υπ’ αριθ. 2660-14 της 26 Νοεμβρίου 1944 έγγραφο του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Στετίνιους, όπου, απευθυνόμενος προς πρέσβεις και προξένους των ΗΠΑ ρητά και κατηγορηματικά ανέφερε ότι κρατίδιο με το όνομα αυτό δεν θα αναγνωρισθεί ποτέ! Αντίθετα:
2. Intra muros: (:εντός των τειχών) η διάσταση! Πρόκειται για τις αποφάσεις της Γ΄ και Ε΄ ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, που ομιλούσαν για «εθνική αποκατάσταση των Σλαύβων της Ελλάδος» και δημιουργία «Ανεξάρτητου Μακεδονικού Κράτους», (30-1-1949) και που ευτυχώς ο Γ.Γ. του ΚΚΕ, ύστερα από 40 έτη, τα ανήρησε αρνούμενος την ύπαρξη «Μακεδονικής μειονότητος».
3. Η αναγνώριση το 1995 από την Ελλάδα, έστω και προσωρινά, των Σκοπίων με το όνομα «Πρώην Γιουγκοσλαυική Δημοκρατία της Μακεδονίας»! Και
4. Η μέγιστη αβελτηρία μας: η έλλειψη πολιτικής οξυδέρκειας, ο πολιτικός μας στρουθοκαμηλισμός. Δεν προβάλλαμε την Συνθήκη του Βερολίνου (1878), δεν εκμεταλλευθήκαμε τον ένοπλο Μακεδονικόν αγώνα (1904-1908) ή την απογραφή του πληθυσμού (1905) από τον τούρκο Χιλμή Πασά στην περιοχή, όπου κανένας δεν απεγράφη ως Μακεδών (1) ή τους νικηφόρους πολέμους του 1912-13, όπου κατά τον καθορισμό των συνόρων δεν εγίνετο καμμία αναφορά στην Μακεδονία ή στην ύπαρξη Μακεδόνων ως χωριστής εθνότητας δεν προβάλαμε, κατά την μετά το 1922 γενομένην ανταλλαγήν των πληθυσμών, την δήλωση του επόπτη αμερικανού Χένρι Μοργεντάου, εκπροσώπου και προέδρου της Επιτροπής Ανταλλαγών της Κοινωνίας των Εθνών (Κ.Τ.Ε), την καταγεγραμμένη στο βιβλίο του:« Εστάλην στην Αθήνα»: «με την αναχώρηση των Τούρκων και Βουλγάρων από τη Μακεδονία, η Μακεδονία έμεινεν αμιγώς ελληνική περιοχή» (!) δεν διαχειρισθήκαμε, τον αγώνα και το αίμα που χύθηκε στα οχυρά της Μακεδονίας μας κατά την ναζιστική επίθεση της 6ης Απριλίου του 1941 δεν προβάλλαμε ούτε του βούλγαρου Γκεόργκι Δημητρώφ το απόρρητο ημερολόγιο ούτε το βιβλίο του επιστημονικού Ιδρύματος της Ακαδημίας της Μόσχας για τους Σλαύβους του Νότου, όπου αναφέρεται: «Μακεδονικό ΄Εθνος ούτε υπήρξεν ούτε υπάρχει», ούτε του Ζέλεφ, του Προέδρου της Βουλγαρικής Δημοκρατίας, την 20η Ιουνίου 1993, την δήλωση στην Σουηδία, στην εφημερίδα Svenska Dugbladed: «Το Μακεδονικό ΄Εθνος που δημιούργησε μετά τον πόλεμο η Κομιντέρν είναι έγκλημα του Τιτοϊσμού και του Σταλινισμού»!
VII
Ημών των Ελλήνων, όμως, το έγκλημα είναι ότι επί δεκαετίες αφήσαμε αναπάντητη να οργιάζει και να αφηνιάζει η Σκοπιανή προπαγάνδα, να αποθρασύνεται και να απειλεί: το ποντίκι που βρυχάται! Και δεν εχρησιμοποιήσαμε την πολιτική-διπλωματική, την οικονομική, την επιστημονική και την άλλη δύναμή μας δεν αξιοποιήσαμε τις συμμαχίες μας, το ιστορικό βάθος του πολιτισμού μας, την τρισχιλιετή Ιστορία μας!
Το 1992 στην ετήσια συνάντηση του Management Centre Europe ο Kissinger, ο μόνος τότε που πήρε το μέρος της Ελλάδος σε διεθνές Forum, εδήλωσε: «Η Ελλάς έχει δίκαιο σχετικώς με το όνομα γνωρίζω ιστορία, πράγμα που δεν συμβαίνει δια τις περισσότερες Κυβερνήσεις και διοικήσεις στην Washington. Η δύναμη της ελληνικής θέσεως είναι αυτή της Ιστορίας. Τη θέση όμως αυτή πρέπει να υπογραμμίσω ότι δεν την εχρησιμοποίησαν αι Αθήναι μέχρι σήμερα με επιτυχία»! Διατί; ΄Ενεκα ποίων λόγων;
Από αυτό το ερώτημα επιθυμώ να εξαιρέσω ένα διαρκώς αγωνιώντα και αγωνιζόμενον έλληνα εναντίον της «Πλαστογραφήσεως της Ιστορίας της Μακεδονίας» -τίτλος του βιβλίου του-, εννοώ τον πρώην Υπουργόν Νικ. Μάρτην, τον εγκρατή και εμβριθή και ακραιφνή αυτόν πολιτικόν άντρα, που ως έφεδρος Αξ/κός υπηρέτησεν επί 7ετία και συμμετέσχε σε όλα τα μέτωπα του Β΄ παγκοσμίου πολέμου!
VIII
Ποιά είναι, τώρα, η πρότασή μας; ΄Υστερα μάλιστα από τα πρόσφατα αλυτρωτικά παραληρήματα και τις απροκάλυπτες κατακτητικές διεκδικήσεις των Σκοπιανών, που καταγράφονται-άλλωστε- στα βιβλία τους: «Ιστορία του Μακεδονικού ΄Εθνους» (1969), «28 αιώνων ένδοξη Στρατιωτική Ιστορία του Μακεδονικού λαού» (2000), το στη δήθεν «μακεδονική τους γλώσσα» εκδομένο από την Στρατιωτική τους Ακαδημία, στο χάρτη τους για τη «Μεγάλη Μακεδονία», δημοσιευμένο και στα σχολικά τους βιβλία, με σύνθημα: «δεν υπήρξε παρουσία Ελλήνων στη Μακεδονία ούτε στην ΄Ηπειρο και τη Θράκη» ύστερα από τις ωμές δηλώσεις ενός «σχισματικού» και «σχιζοφρενούς» ιερωμένου στην Εκκλησία του Σαν Κλεμέντε στη Ρώμη για την Θεσσαλονίκη, όπου το 52 περίπου μ.Χ. ίδρυσεν την Εκκλησίαν ο Απ. Παύλος και έστειλε στην ελληνική βέβαια, αφού έλληνες εκεί κατοικούσαν, τις δύο περίφημες προς Θεσσαλονικείς επιστολές του-και όχι στην σλαυική, αφού οι Σλαύοι εμφανίστηκαν τον 6ον μ.Χ. αιώνα ύστερα από το κάψιμο των συμβόλων μας και τα χυδαία ουρλιαχτά τους για την Θεσσαλονίκη η πρότασή μας είναι:
Να μη δεχθούμε καμμία ονομασία, που να περιέχει τη λέξη Μακεδονία ή σύνθετό της, αλλά να προτείνουμε το όνομα που είχαν έως το 1945 οι Σκοπιανοί “Vardarska” –«Βαρντάρσκα»- τίποτε άλλο!
* * *
Αυτή είναι η πρότασή μας και μαζί απόφαση σεβασμού προς την Ιστορία μας και την ιστορική Αλήθεια. Καμμία προπαγάνδα ή απειλή δεν πρόκειται να πιάσει στον ύπνο τις Συνειδήσεις μας ή να στεγνώσει την ευλαβική μας πίστη και αγάπη προς το ιερό χώμα της Μακεδονικής μας γης. Γονατίζομε και καταφιλούμε αυτό το χώμα και την ιστορία του, την απείραχτη από τον ιοβόλο χρόνο και ανέγγιχτη από τις δοκιμασίες των καιρών με ψυχή ολόρθη και αλώβητα ελληνική και με πνεύμα ελληνικό, ακατάλυτο και απάτητο, άπαρτο κάστρο της εθνικής μας Υπάρξεως και ζωοδόχο πηγή του λαού μας και του ΄Εθνους μας!
Γρηγ.Φιλ.Κωσταράς
Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Πρόεδρος ΑΠΟΕΑ